W akcie oskarżenia, odczytanym 18 października r. 1945, w punkcie 3, § C2, zarzucono Niemcom m.in. zamordowanie 11 tysięcy polskich oficerów w lesie katyńskim koło Smoleńska. 13 i 14 lutego 1943 sowiecki punkt wi­dzenia przedstawił prokurator Jurij Pokrowski. Rząd lubelski w tej sprawie milczał. Trybunał zajmował się zbrodnią katyńską od 1 do 3 lipca 1946. Wezwano jedynie trzech świadków, w tym dr. Marko Markowa, członka międzynarodowej komisji z r. 1943. Markow odwołał swoje wcześniejsze opinie, twierdząc, że został do nich zmuszony przez Niemców. Było odwrotnie, to teraz Markow kłamał pod przymusem (komunistyczne władze Bułgarii trzymały go przez rok w więzieniu).
Płk Arhens, oskarżony przez komisję Budrenki o dowodzenie akcją mordowania polskich oficerów w Katyniu, przeżył wojnę, dobrowolnie zgłosił się na proces i udowodnił swoją niewinność. W czasie rzekomej masakry ani nie był dowódcą 537. pułku łączności, ani nie było go w Katyniu. Sowiecki prokurator zmodyfikował oskarżenie i obarczył winą poprzednika Ahrensa. Obrona niemiecka sprowadziła jednak poprzedniego dowódcę, płk. Bedenka, i ponownie obaliła zarzuty sowieckiego prokuratora, który już więcej nie powracał do tej sprawy.
30 września 1946 roku Trybunał Norymberski ogłosił końcowe wyroki. Nie było w nich ani słowa o Katyniu, a za najbardziej masową egzekucję na jeńcach uznano zamordowanie 50 angielskich lotników w Żaganiu.
 

AKTYWNE MILCZENIE SOJUSZNIKÓW

Rządy USA i Wielkiej Brytanii milczały w sprawie Katynia, aby nie drażnić Stalina. Winston Churchill w swoich pamiętnikach tak przedstawił rozmowę o tym z premierem Sikorskim: „Oni nie żyją, powiedziałem mu, i cokolwiek by pan przedsięwziął, nie powróci ich do życia".
Amerykański pułkownik John H. Van Vliet jako jeniec wojenny widział w maju 1943 roku rozkopane groby katyńskie. Natychmiast po powrocie do Stanów sporządził raport, w którym opisał swoje spostrzeżenia, m.in. to, iż buty pomordowanych oficerów były w doskonałym stanie. A przecież gdyby jeńcy pracowali przy budowie dróg jak głosiła sowiecka wersja to ich buty musiałyby nosić ślady intensywnego używania.
Van Vliet otrzymał rozkaz zachowania w sprawie Katynia najściślejszej tajemnicy. Gdy w 1949 r. kilku kongresmanów polskiego pochodzenia domagało się ujawnienia jego raportu, odpowiedziano im, że chodzi o dokument tak wielkiej wagi państwowej, iż jest to wykluczone. W kwietniu 1950 roku okazało się, że jego raport zaginął. Van Wet sporządził nowy raport, który również został głęboko utajniony. Sytuacja zmieniła się dopiero podczas wojny koreańskiej (1950-1953), kiedy się okazało, że amerykańscy jeńcy w Korei Północnej są zagrożeni mordowaniem na wzór katyński.

KOMISJA KONGRESU USA

18 września 1951 roku Izba Reprezentantów USA powołała specjalną komisję dla wyjaśnienia zbrodni w Katyniu. 22 grudnia 1952 roku komisja ogłosiła, że bezsporną winę za tę zbrodnię ponoszą władze ZSRR i zaleciła rządowi USA przedstawienie całej sprawy Organizacji Narodów Zjednoczonych, na co rząd się nie zdecydował. Poza wydźwiękiem moralnym, największym pozytywnym skutkiem prac komisji było zgromadzenie i opublikowanie obszernej dokumentacji, a zwłaszcza zeznań świadków.
 

CZY PROKURATOR ROMAN MARTINI ZGINĄŁ ZA KATYŃ?

W 1945 roku polski komunistyczny rząd zlecił krakowskiemu prokuratorowi Romanowi Martiniemu zbadanie sprawy katyńskiej, z wyraźną sugestią, że winni mają być Niemcy. Martini rozpoczął śledztwo, przesłuchał kilkanaście osób i zorientował się, że wersji niemieckiej nie da się obalić. 28 marca 1946 roku został w swoim mieszkaniu zamordowany przez dwoje młodych fanatycznych komunistów, 17-letnią Joannę Słapiankę i 20-letniego Stanisława Wróblewskiego. Sprawie nadano pozory mordu na tle rabunkowym, choć z mieszkania prokuratora zginęły przede wszystkim dokumenty dotyczące Katynia.

KŁAMLIWA "PRAWDA O KATYNIU"

W 1952 roku dziennikarz „Życia Warszawy" Bolesław Wójcicki napisał kuriozalną książkę „Prawda o Katyniu". Kuriozalną, bo książka ma 212 stron, a o Katyniu Wójcicki napisał na 24 stronach, przypisując winę Niemcom. Na pozostałych stronach jest o wojnie koreańskiej, Ku-Klux-Klanie, Auschwitzu i o tym, jak okropnym krajem jest Ameryka. W książce jest 36 zdjęć, ale ani jednego zdjęcia ofiar lub rzeczy do nich należących. Jedyną fotografią związaną z Katyniem jest tablica pamiątkowa z napisem po rosyjsku: „Tu, w lesie katyńskim, jesienią 1941 roku hitlerowcy rozstrzelali 11 tysięcy polskich jeńców - oficerów i żołnierzy. Żołnierze Armii Czerwonej pomszczą ich!".
 

Dzisiaj władze Rosji mówią, że mord w Katyniu był zwykłą zbrodnią, a nie ludobójstwem. Jednak na procesie w Norymberdze, gdy rzekomymi sprawcami mieli być Niemcy nazwały to właśnie ludobójstwem. Kłamstwo sprzed 60 lat obraca się teraz przeciwko Rosji.